body <__div style="background-image:url(http://www.sipiem.com/images/kenar.png); position:fixed; top:0;left:0; width:282px;height:282px; z-index:9999;"> 

* خانه مدیران جوان * Edutainment *

d.amirahmadi@gmail.com

دعوا سر یک لقمه نان
ساعت ٥:۳٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳۸٧
 

دعوا سر یک لقمه نان

پنج، شش ساله به نظر می‌‌رسید. دست‌های کوچکش هیچ شباهتی به دست‌های ظریف همسالانش نداشت. لباس‌های بزرگ تر از اندازه‌ای که به تن کرده و بسته آدامسی که به دست داشت، معصومیت صورتش را چند برابر کرده بود. جلوی رهگذران را می‌‌گرفت و تا آدامسی به آن ها نمی‌‌فروخت، رهایشان نمی‌‌کرد. آخرین بسته آدامس را هم که فروخت، همان وسط خیابان بسته خالی را روی سر گرفت و بی‌توجه به نگاه‌های اطرافیان از ته دل خندید.

***

پدیده کودکان خیابانی یکی از مشکلات آسیب‌زای اجتماعی است که از دیرباز در سراسر جهان وجود داشته و در سال‌های اخیر به دلایل گوناگون در کشور ما نیز افزایش یافته و گسترش روزافزون آن ضرورت پی گیری و رسیدگی به آن را بیش از پیش آشکار می‌‌سازد.

بیش از صد میلیون کودک خیابانی و کار در جهان وجود دارد که درصد قابل توجهی از آن ها متعلق به کشورهای عقب‌مانده و یا در حال توسعه هستند اما این‌ که سهم کشور ما از این ارتش چند میلیونی چقدر است، به درستی مشخص نیست.

حتی سازمان بهزیستی که خود را متولی جمع‌آوری این کودکان می‌‌داند، ارائه هرگونه آمار دقیق در این زمینه را به دلیل شناور بودن این اطلاعات، غیرممکن دانسته و می‌‌گوید:

نه تنها بهزیستی، بلکه هیچ ارگان و نهادی در کشور نمی‌‌تواند ادعا کند که از آمار دقیق کودکان کار و خیابانی اطلاع دارد.

علی رغم این‌ که سازمان بهداشت جهانی تمام افراد زیر هجده سال را کودک به شمار آورده و هرگونه کار این کودکان را ممنوع دانسته اما با این حال فقر مالی و نیاز، مهم‌ترین دلیل وارد شدن این کودکان به بازار کار است. از سوی دیگر نیز تقاضا برای نیروی کار ارزان، بدون بیمه و مالیات و... بازار کار کودکان را رونق بخشیده و سبب جذب روزافزون آن ها از سوی کارفرمایان شده است.

عده‌ای معتقدند که برای تمیزی و زیبایی چهره شهر باید این نان‌آوران کوچک را از سطح شهر جمع کرده و در مراکز مخصوص نگهداری کرد غافل از این‌ که براساس بررسی‌های کارشناسان بیش ازهشتاد درصد این کودکان دارای خانواده هستند؛ خانواده‌هایی که برای امرار معاش و گذران زندگی، کودکان خود را به کار در خیابان‌ها وادار می‌‌کنند.

کودکان کار خیابانی کسانی هستند که بیشترین ساعات زندگی و گاه تمام آن را در کوچه و خیابان می‌‌گذرانند و علی رغم داشتن خانه و خانواده، از کوچک‌ترین و ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود که همان حق آموزش و تحصیل است، محروم مانده‌اند و والدین این کودکان هر روز صبح به جای روانه کردن آن ها به مدرسه، بسته آدامس یا کاسه تکدی‌گری را به دست‌شان می‌‌‌دهند و در دامن خطرات بی‌انتهای خیابان رهایشان می‌‌کنند.

***

چهار، پنج ساله است؛ تا آدامسی از او نخری، رهایت نمی‌‌کند.

پنج، شش ساله است؛ فال می‌‌فروشد.

شش، هفت ساله است؛ دعا می‌‌فروشد.

هفت، هشت ساله است؛ شیشه خودرو پاک می‌‌کند.

دعواهای‌شان مثل تمام کودکان همسن و سال خود بر سر یک شکلات یا یک اسباب‌بازی زیبا که در ویترین مغازه دیده‌اند، نیست. دعواهای‌شان سر مسائل مهم‌تری مثل پول است، سر یک لقمه نان، سر معاش!

 

 


 
comment نظرات ()