body <__div style="background-image:url(http://www.sipiem.com/images/kenar.png); position:fixed; top:0;left:0; width:282px;height:282px; z-index:9999;"> 

* خانه مدیران جوان * Edutainment *

d.amirahmadi@gmail.com

نيايش
ساعت ٥:٢٠ ‎ب.ظ روز شنبه ۸ مهر ۱۳۸٥
 

نيايش

نيايش برترين جلوه عشق است. نيايش با دعا خواندن تفاوت اساسي دارد.  دعا خواندن از سر مي جوشد و نيايش از دل. آن ها كلمات اند و نيايش، سكوت محض.

خدا همه چيز ما را مي داند، بنابراين، به كلمات ما احتياجي ندارد. او پيش از آن كه ما بگوييم، شنيده است. نيايش، محاوره نيست، بلكه ارتباطي است در سكوت و خلوت. نبايد چيزي گفت، نبايد چيزي خواست، نبايدچيزي طلب كرد، زيرا پيشاپيش همه چيز داده شده است. خدا پيش از آن كه تو او را بخواني، تو را خوانده است. مولوي چه خوب گفته است كه، اوليا دهانشان از دعا خواندن بسته است. آن ها در همه لحظات مشغول نيايش اند. در ساحت نيايش، حتي فكر نيز بايد خاموش شود. آن جا فقط چشمان خويش را ببند، سر خويش را قدري فرو بياور و مستغرق درياي او شو.

در آن خلوت درون، جايي كه كلمه اي رد و بدل نمي شود، براي نخستين بار صداي نجواگر خداوند را مي شنوي. اين صدا را فقط در آن سكوت و سكون عظيم مي توان شنيد. اين صدا فقط در قلب طنين مي اندازد. هنگامي كه دل را از هياهوي دل مشغولي ها خالي كردي، نجواي او به گوش مي رسد. در واقع دل توست كه با تو سخن مي گويد. دل در اين هنگام، هم چون ني بر لبان خداوند نشسته است و به آهنگ او مترنم است. حتي در اين ساحت نيز پيام او در قالب كلمات به گوش نمي رسد، بلكه او بي كلام سخن مي گويد. او تو را با احساس سپاس و قدرداني سرشار مي سازد و تو را لبريز از حضور حقيقت در ساحت جانت مي كند. او همه ي اين كارها را بدون واسطه كلمات انجام مي دهد. بدون كلمات و فقط در قلمرو احساس و تجربه.

 


 
comment نظرات ()